Gök sofrasında bayram...

Gök Sofrasında Bayram...

​Zamanın paslı kilidi kırılıyor bugün,
Ufukta gümüş bir ibrikten dökülen ışık,
Yıkıyor şehrin yorgun ve tozlu yüzünü.

​Bayram;
Mavi bir uçurtmanın kuyruğuna takılıp giden keder,
Ve kerpiç duvarların sükûnetine sinen o nane ferahlığı...

Gül sularının serinliğinde yıkanan hatıralar,
Şimdi birer birer canlanıyor dilsiz aynalarda.

Eşiği aşındıran her adım,
Yeryüzüne çizilmiş yeni bir vuslat haritası.
​Göçmen kuşların kanat seslerinde saklı müjde,
Bulutların pamuk şeker beyazlığına büründüğü an,
Toprak bile bayramlık bir sevinçle soluklanıyor.

Yalnızlık, köşesine çekilen mahcup bir misafir gibi,
Yerini sofradaki o kalabalık uğultuya bırakıyor.
Çay bardaklarında eriyen şeker değil,
Yılların biriktirdiği o soğuk ve mesafeli buzlar...

​Dallarda nar çiçekleri birer kandil gibi yanarken,
Rüzgâr, asırlık çınarların kulağına barış fısıldıyor.
Kapı tokmakları ritmini buluyor yeniden,
Her vuruşta bir düğüm çözülüyor kalbin karanlığında.

Gözlerin içindeki o berrak gökyüzü,
Affetmenin en görkemli şiirini yazıyor sessizce.

​Bayram;
Kırık bir oyuncağın tamir edildiği o mucizevi el,
Yarım kalmış bir cümlenin noktalanmasıdır huzurla.
Gök sofrasında herkese yer var bugün,
Gönül kapıları sonuna kadar açık,
Işığın gölgesine sarıldığı,
Bayramın, insana insanı geri verdiği o büyük şölen...

Hasan Belek
Akçay