Göğün Altında Şiiri - Hikmet Nazlı

Akşamında Elmadağ’ın
Pas renginde bir toz kalkarken ovaya,
Bıçkın rüzgâr, elektrik direklerinde
İnce ve metalik bir uğultu bırakır
Titrek, edalı.

Uzakta İdris Dağı;
Belirgin, çıplak.
Kararmış bir omuz sanki çöker bozkıra.
Güçlü gölgesi uzadıkça
Eski ama nazlı sesler çıkar taşların içinden
Karanlık bir yük gibi beklerken bu dağ.

Harman yerlerinde unutulmuş saman kokusu,
Çatlamış su depoları, ulavaç lezzeti,
Tandır ekmeği sıcaklığı
Gezinir rengârenk çinti desenlerinin üzerinde;
Taze taze, motif motif.
Asfalt yola sinmiş mazot ve güneş;
Hepsi aynı yorgunluğun içinde döner.

Akşamında Elmadağ’ın
Kuru bir bıçak gibi çöker çakır ayaz
Seymen edâsıyla sallanır yiğit ağaçlar;
Etkin, göz alıcı.

Dik durur samimiyet
Hâtıra dolu tarlaların üstünde dolaşan bulut
Kentin tam üstünde gözyaşı döker;
Mutluluğundan; burada içlenmenin.
Tatlı bir kıvanç yaşar
Akşamında Elmadağ’ın.

İnsan burada
Bir tren sesini uzun süre taşır aklında
Yalnız bozkırda tamamlanırken bazı yalnızlıklar
Taş kesilirsin göğün altında
Ve akşamında Elmadağ’ın.