Göğe Borcum Var Şiiri - Sabit Süreyya Sirer

Ben sustukça çoğaldı içimdeki sesler.
Her biri başka bir yola çağırdı beni.
Kimisi dağların ardına,
Kimisi denizin ötesine...
Ben ise hep gökyüzünü seçtim.
Çünkü insanın başını eğmeden bakabildiği tek sonsuzluk odur.

Hayat bana kolay davranmadı.
Kimi zaman dost bildiklerim sırt çevirdi,
Kimi zaman emek verdiklerim elimden alındı.
Ama hiçbir kırgınlık,
İyi bir insan olma niyetimi benden söküp atamadı.

Öğrendim...

Bir ağacın en güçlü yanı dalları değil, kökleridir.
İnsanın en büyük zenginliği de cebindekiler değil, karakteridir.

Bu yüzden ne makamların peşinden koştum,
Ne alkışların...
Alkış sustuğunda geriye kim kaldığına baktım.
Aynada gördüğüm adamdan utanmıyorsam,
Kazandığım en büyük zafer odur.

Bazen uzak ülkelerin sokaklarını düşlüyorum.
Bilmediğim dillerin arasında yeniden başlamayı...
Yeni bir gökyüzünün altında,
Eski yaralarımı rüzgâra bırakmayı...

Ama biliyorum...

İnsan nereye giderse gitsin,
Çocukluğu valize sığmaz.

Bir yağmur kokusu,
Bir türkü,
Bir akşamüstü güneşi...
Hepsi döner gelir.

Ben göç etmekten değil,
Kendimi eksik yaşamaktan korkuyorum.

Çünkü ömür dediğin,
Takvim yapraklarında değil,
Cesaret ettiğin adımlarda ölçülüyor.

Bazen yalnız kalıyorum.

Ama yalnızlık kötü bir arkadaş değildir.
İnsan en doğru cevapları,
Kalabalıkların sustuğu yerde buluyor.

Rüzgârla konuşmayı öğrendim ben.
Sessizlikten utanmamayı...
Kaybetmenin de hayatın dili olduğunu kabul etmeyi...

Göğe baktığım her gün,
Bir kez daha anlıyorum:

Hiçbir bulut sonsuza kadar kararmıyor.

Güneş acele etmiyor,
Ama mutlaka doğuyor.

Ben de acele etmiyorum artık.

Olmam gereken insana,
Adım adım yürümeyi seçiyorum.

Eğer ardımda bir iz kalacaksa,
Taşa kazınmış bir isim olmasın.

Bir çocuğun cesaretinde,
Bir dostun hatırasında,
Bir yaşlının duasında yaşasın.

Çünkü insanın gerçek mirası,
Sahip oldukları değil;
Dokunabildiği hayatlardır.

Ve bir gün son yolculuğuma çıkarken,
Başımı göğe kaldırıp gülümsemek istiyorum.

"Elimden geleni yaptım." diyebilmek için.

Ne eksik...

Ne fazla...

Sadece insan gibi.

Çünkü benim göğe bir borcum var.

Bana verilen ömrü,
Korkarak değil;
Onurla yaşayarak ödemek istiyorum.