göğe baktım ben de…
ama gök sende kalmış…
benim payıma düşen
kırık bir akşam olmuş…
ufuk çizgisine vardım
düşlerim yarım kaldı
senin bıraktığın yerden
içimde gece başladı
göğsümde açtığın yara
ne söz ne zaman sarar
bin kere yıkılsa insan
yine kendine çarpar
ağaçlara yaslandım ben
köklerimden yoruldum
toprak bile tutmadı
ben kendime savruldum
yağmur da silemedi
içimdeki izleri
sen incittin derken
ben kırdım kendimi
iki suskun değil artık
içimde fırtına var
kimseyi beklemedim
kendim bile yok kadar…
dağları içime gömdüm
yine ayakta durdum…
ama bir tek sen yoktun…
ben orada kayboldum…
Kayıt Tarihi : 26.03.2026 00:58:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!