Göğe bakan keçi Şiiri - Kerim Karadeniz

Bir Keçi Misali Hayat

Doğdum,
biraz da boynuzlarım çıktı.
Başımı ağırlaştırdılar,
ben bunu ağırbaşlılık sandım.
Kendimi korumam için
verilmiş birer armağan sandım.

Bir sabah uyandım,
tüylerim yoktu.
Nerede olduklarını sordum,
kimse cevap vermedi.
“Gökyüzündendir,” dediler.
Annemle babam
beni düşünmüşlerdi güya.

Gece oldu.
İnime sığmadım.
Dışarı çıktım,
başımı göğe kaldırdım.

Bir yıldız vardı.
Öyle parlaktı ki
gözlerimi ondan alamadım.

Yaklaşmak istedim.
Yetmedi boynuzlarım,
yetmedi tüylerim,
yetmedi ben.

Yine de vazgeçmedim.

Sonunda ruhum,
bedenimin başında durup
ona baktı.

O zaman anladım:

Ben gökyüzüne ulaşmak için
boynuzlarımı değil,
kendimi kullanmıştım.

Ve bir yıldız uğruna
kendime sapladığım
boynuzların ucunda
hayatım duruyordu.