Göçtük Şiiri - Burhan Güler

Göç
Bir bavula sığdırdık
annemin suskunluğunu,
babamın yarım kalmış cümlelerini.
Yol uzundu,
haritalar yalan söylüyordu.
Toprak ardımızdan kapandı
bir kapı gibi,
kilidi paslı, anahtarı yok.
Adımız kaldı orada,
sesimiz burada çoğaldı ama
hiçbir yere ait olmadı.
Göçtük,
çünkü gece erken iniyordu evlerimize
ve ekmek
hep başkasının fırınında pişiyordu.
Bir ülke terk ettik
bir yara taşıyarak cebimizde.
Yeni şehirlerde
duvarlar bizi tanımıyordu,
sokaklar adımızı yanlış telaffuz ediyordu.
Çocuklar dilini unuttuğumuz
bir gelecekte büyüdü,
biz geçmişi sırtımızda taşıdık.
Şimdi soruyorlar:
“nerelisin?”
Cevap uzun,
cevap yorgun.
Bir sınırdan ibaret değil
insanın memleketi.
Burhan GÜLER