Göçerim Birgün Şiiri - Gönül Kütük

Yadelleri bırakıp, sürurunla dönersen
Yolundan dikenleri, bende biçerim birgün
Sevda yağmurlarından, aşk sunmayı denersen
Yağdır avuçlarından , bende içerim birgün

Yaşlarım gözlerimden, bitmeden doldurursun
Dalım suya doymadan, goncayı soldurursun
Ne istersin bahardan, ayaza çaldırırsın
Güneş doğunca tanda, bende açarım birgün

Ziyan olmuş gençliğim, zehirlendi yıllarım
Dizlerim dermansızsa, Kapanmışsa yollarım
Kırıldıysa ne olmuş, ekleminden kollarım
Kanatlanır göklerde, bende uçarım birgün

Kadir kıymet bilmeyen, nankör, yitik çağlardan
Sulandıkça kuruyan, şu verimsiz bağlardan
Tırmandıkça yükselen, aşılmayan dağlardan
Zorlayan yokuşları, bende geçerim birgün

Bağbanını küstürmüş, gülizar yıkık dökük
Yaprağından ayrılmış, kökü topraktan sökük
Onca lale içinde, kalmasın boynu bükük
Güllerin güzelini, bende seçerim birgün

Başka diyar bilmedim, o yürekti öz yurdum
Sensiz dönen dünyayı, ellerimle durdurdum
Olur sandım seninle, olmayacak düş kurdum
Köle olduğum kalpten, bende kaçarım birgün

Gülruba tek senmişsin, kor ateşlerde yanan
Alevine bir damla, su serpecektir sanan
Bırak bu kez yâr olsun, adını gamla anan
Ahım kalır dünyada, bende göçerim birgün