Her yeni günle ben, bir parça daha eksiliyorum.
Duymuyor, görmüyorum
Ama hissedebiliyorum yapraksız ağaçları.
Zamansız ayrılıkları, zamanla daha iyi anlıyorum.
İnceldiği yerden kopuyor çoğu şey,
Değilse ben koparıp atıyorum,
Toplasam bir tutam karanlık.
Yüz yıl oldu yüzünü görmeyeli,
belini sarmayalı,
gözünün içinde durmayalı,
aklının aydınlığına sorular sormayalı,
dokunmayalı sıcaklığına karnının.
Devamını Oku
belini sarmayalı,
gözünün içinde durmayalı,
aklının aydınlığına sorular sormayalı,
dokunmayalı sıcaklığına karnının.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta