Gizli Arzular Şiiri - Mustafa Alp

insanı çökerten şey
yenildiği savaşlar değildir,
kimsenin görmediği cephelerde
sessizce teslim olmasıdır.

bir odanın en karanlık köşesinde
adını koyamadığı bir istek yaşar,
ne günah demeye cesareti vardır
ne de masum.

işte orada başlar çatlak,
gülüşlerin arkasında,
doğru cümlelerin içinde
eğrilmiş bir suskunluk gibi.

herkese anlattığın benliğin
düzgün, tertipli, savunulabilir,
ama aynaya baktığında
gözlerini kaçıran
başka biri vardır.

o bilinir ama söylenmez.
o hissedilir ama kabul edilmez.
ve en çok da o,
ellerin titrediğinde
kontrolü ele alır.

gizli arzular
bir gece yarısı gibidir.
ne tamamen karanlık
ne de masum bir sessizlik.
insanı uykusuz bırakan,
ama sabaha da utançla uyandıran.

irade orada zayıflar,
çünkü insan
kendini ikna etmeye çalışır.
bu ben değilim der,
oysa en çok da odur.

arzu bastırıldıkça
biçim değiştirir,
bir bakış olur,
bir susuş,
bir anlık kaçamak düşünce.
ve her seferinde
bir parça daha aşınır
dayanıklılık dediğin şey.

güç sandığın,
çoğu zaman inkarın makyajıdır.
dayanıklılık sandığın,
ertelenmiş bir yüzleşme.

insan arzularından utanmayı öğrendiğinde
kendinden de utanmayı öğrenir.
ve kendinden utanan biri
ne kadar dik durabilir ki ?

gizlenen her istek
bir kilit gibi asılır ruha,
anahtar sende olduğu halde
kapıyı açmaya korkarsın.
çünkü açarsan
kendini görmek zorunda kalırsın.

oysa zayıflık,
arzulamakta değil,
arzuladığını inkar edip
ona gizlice boyun eğmektedir.

insan en kırılgan halini
en ahlaklı cümlelerin içinde saklar.
ve en itiraf edilemeyen zevkler
en güçlü zincirleri örer.

bir gün,
ya bu arzular seni yönetecek
ya sen onları tanıyacaksın.
iki yol var.
inkarın konforu
ya da yüzleşmenin acısı.

ama bil,
insan ancak
kendi karanlığına bakabildiğinde
gerçekten güçlü olur.

Mustafa Alp
02/02/2024 03.00