Alakasız bir canlı, yanında bir tane daha...
Kendi halinde, bilinçsiz ve bir o kadar sakin.
Geliyor kıyamet, git gide yaklaşıyor dibimize,
Biz halâ umutsuzca muhabbetimizi ediyoruz.
Aynı zamanda her geçen saniye sövüyorum,
Sebebi ise sadece küçücük bir felaket.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta