duygularım kar fırtınasında parçalandı,
yıkıldı evim barkım; kör kurşun kapıma dayandı,
hayallerim uçuştu bir bir eteklerimden;
avuçlarımda senden silik bir koku kaldı...
hoyrat mevsimler tükendi benim şehrimde,
kimsesiz kimseler bir bir uyandı,
sabahlarda oldu elbet akşamlarda;
benim dünyam gecelerden arta kalandı..
ne mapuslar eskittim bitik yüreğimde,
zincire vurdum bedenimi kendi ellerimle,
kan revan içinde bitap düştüm, can çekiştim;
çığlıklarımda boğuldum kendi sessizliğimle..
suskun kalışımla yaktım tüm ağıtlarımı,
tüm feryatlarımı son tebessümüme sakladım..
ne sana gitme diyebildim;
ne de gitmeni istedim...
Sen Deniz Feneri
Hüzünlü bir kış günü başladı yolculuğun
Çocukluğun yıkık kentlerde
Ve kesme kaya caddeli ahşap evlerde geçti.
Okuma yazmayı öğrendiğin
Gazetelerdeki terör sayfaları
Devamını Oku
Hüzünlü bir kış günü başladı yolculuğun
Çocukluğun yıkık kentlerde
Ve kesme kaya caddeli ahşap evlerde geçti.
Okuma yazmayı öğrendiğin
Gazetelerdeki terör sayfaları




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta