Gitmelerin Ve Kalmaların Arasında

Hangi hakikate dönmeli yüzümüz?
Neydi yaşamak?
Rüyaları çalınmış uykularda mısraları çalınmış bir şiir kadar öksüz,
haritası yakılmış bir coğrafya kadar pusulasız kaldık.
Oysa rüya, insanın kendine söylediği en dürüst yalandı.
Sanki bir çocuk, cebinde kayıp bilyeleriyle çıkageldi,
Ve dünya, o çocuk gülüşüne sığındı bir anlığına.
Aniden başlayan o umutlu, o coşkulu nakarat gibi.
​Sesi tenhalara bir türkü,
Dövüşerek, severek ve bir dirhem eksilmeden,
Tarumar ederek o zifiri karanlığın kof saltanatını;
Başkalarının kurduğu o devasa çarklara katılmadan ve toplumun biçtiği türlü rolleri oynamadan yaşamak.
Ellerini dünya denen altın kelepçeye kaptırmadan.

Her sabah hatıraları bir avuç zemzem serinliğiyle yüzümüze çarparak,
Kim inandırabilir kalbimizi, o suyun yangınımızı söndürmeyeceğine?
Güneşin elvedasıdır bu, karlı dağlara,
Ölürken bile düşmüyoruz toprağa,
Bir tohum gibi fırlatılıyoruz hayatın tam kalbine.
Demek ki zemheri kışın ardından başlayacak bahar.
Ölüm dediğin, asıl hayata açılan dar kapı...
​Bütün vedalar, aslında 'merhaba' demenin öteki adı.
Gitmeyi, kalmanın tam ortasına gizleyerek
Yaptığın her iyiliği bir kurşun gibi sana çeviren insanlara aldırma;
​Hatırla bir önceki gün, yaşadığın
​günü düşlediğini,
​Öyle kır ki zincirleri rüzgar kıskansın özgürlüğünü.
​Her gün 40 bıçak yarasıyla dik tutmaya çalışırken başını ve kurtarmaya çalışırken imkansız aşkını, dövüşür insanoğlu ölümlerden ölüm beğenerek.
Yürümek, aslında düşeceğini bile bile uçuruma ilerlemektir.
Kendi sularımızda boğulmayı
Başkalarının gemilerinde kurtulmaya tercih etmek!