Yine bir akşam üstü... Yine karanlık
Bastırıyor havayı. Yüzyıllardır sürüp giden bir bilmece bu. Bu bilmeceyi bilen, çekip gidiyor bu mekandan. Ne karanlık kalıyor geride, ne de güneş doğuyor yerli yerinde.
Halbuki ki,mavi gökyüzü güzel. Şırıl şırıl akan su, uçsuz bucaksız uzanan yeşil ormanlar,
Ve bitmez dediğimiz o güzel zamanlar çok güzel.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim



