Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
bana bir şiir yaz içinde gökkuşağının yedi rengi olsun
bana bir şiir yaz içinde gözlerimin aksi yüreğimin tınıları olsun
bana bir şiir yaz içinde sen ve ben olsun baharlar açsın ömürümüzde güneş ışıldasın günümüze..tebrikler kutluyorum
Bu anlatımın hayranı olduğumu müteaddit defalar yazdım,yine yazıyorum,bu kalemi alkışlıyorum ve takdirlerimi bildiriyorum saygılar ve tam puanımla..............halilşakir.
nasıl olursa akşam olur sonunda, sorma anlatamam ki yolunu gözleyişimi
sağlamasız yalnızlık girdabında, uslanmaz hasretlerim gibi iç çekişlerimi
ah bu alacakaranlık, hep aynı renge boyar umudu saat geceye dönmeden
güneşi tutmak gelir içimden, yüreğim siyahta kaybolup, iş işten geçmeden. **** Sabahın ilk ışıkları yansıdı okurken şiiri, yine muhteşem bir masal sevdaya ait kutlarım şair. Özlemsiz sevgi dileğim..Saygılarımla.***
Renkelerin dili varmış bnim rengimdi mavi mavide kalırdım öylece ama son zamanlarda yitirdim maviliğimi.Anlatılmaz anlaşılır mükemmel.Hangi rengin hangi dilin hangi ırkın farketmez yürekte saklıdır ölür dirilir ağlar sevgili...Bir mavi yolculuk bir mavi hzinedir sevgi.Bilmiyorum düğüm oldu cümleler yazamadım ki bana yansıyan o duyguları anlatamadım ki okumak okunası defalarca en iyisi.Kaptan yolculğun hiç bitmesin gökkuşağının bütün renkleri yüreğinde her daim kalsın.Bölünmez aslında bir bütün dizelerin ama ben en çok takılı kaldım bu renge...
istediğimiz resmi çizmek için, sınırsız ve çılgın bir tuval olsa önümüzde .. Keşke olsa keşke ilk kötülükleri ayrılıkları anlaşmazlıkları silerdim tek şey çizerdim gülümseyen bir yüz..
Şair kaleminize saygılarımla tebrikler..
Aslında çok şey var ama kalemimin doğru cümleleri kullanması mümkün değil yakışır layık olamamaktan korkuyor bu mükemmel dizelere..
Sevgi saygılar.Açık denizlere doğru tam yol ileri rotası sevdadan yana..Şair kaleminiz susmasın..
.
(pencereme her gece aynı güneşi asarım, üstünde parmak izlerin)
VE İZLERİN VERDİĞİ MAVİ YANSIMADA YAŞAMA DOKUNAN BİTMEYEN MASALLARIN GİZİ...
TEBİRKLER ÇOKCA....
Be bu uzun gemiciyi okurken şiir yazmaktan vazgeçesim geliyor hep. Gemici mi olmam gerekir acaba diye soruyorum kendime, böyle denizler gibi derin ve okyanuslarca geniş hazineli bir şair olabilmem için?....
Ben artık şiirlerinize yazacak söz bulamıyorum,çünkü çok farklılar her bir dizesi umut vaadediyor,insanı alıp tarif ettiğiniz vaadettiğiniz bilinmedik açık denizlere,buğday tarlalarına ,dere kenarlarına ve çocukluğuna götürüyor.Bize de bu güzellikleri yaşattığınız, şiirinizi paylaştığınız için teşekkür etmek düşüyor sağolun eksik olmayın nice şiirlere diyorum baki selamlar...
öyleyse kal yanımda, bereket hangi tarladan fışkıracaksa orada olalım
çocuksu çığlıklarımızı yanımıza alıp, başaklardan başımıza taç yapalım
ekin boyu dereler aksın her yanımızdan, kağıt kayıklar yüzsün üzerinde
hem alışmış oluruz şimdiden bizde, yarın açılacak olursak açık denizlere.
Yortumlarınızın hepsi bir birinden güzel bu eserde öyle olmuş hocam kutlarım saygılarımla
Sayın Cevat Çeştepe,
Dize dize yeni hayalleri açtıran ve okurla ustaca paylaştıran, okudukça haz veren, uslubu, değişik ve güzel bir şiirdi.
Yine kendine has
ve uzun bir çalışma.
Yüreğin dert görmesin
Cevat bey kardeşim.
Selam ve muhabbetle...
Bu şiir ile ilgili 113 tane yorum bulunmakta