Ama sen, böyle başına buyruk uzaklarda.
Saçma yemiş güvercin gibi kanatlarından, oldun da.
Gitme dedikçe sana; insan aradın kahkahaların ardında.
İki ayak üstünde durdu diye, yürüyen benzetin insana.
Gitme ey kalbim yabanın, hoyratın; hep kaldın içinde.
Buda mı sana olmaz ders, tarih tekerrürle işlemez.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta