Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
'sana gitme demedim,
çünkü kal diyemezdim...'
çok güzel Can.
'mvkntl'
Ana yüreğime dokundu dizelerin. Gözyaşım zaten hazırda beklerken yavrumu kokladım uzaktan. Allah kimseye evlat ayrılığı yaşatmasın. Sonsuz sevgimle...
Savaşlarda babalar evlatlarını,Barışta evlatlar anne-babalarını mezara indirirmiş.Terör yüzünden anneler-babalar evlatları arkasından ağıtlar yakıyor.Evlat 60 yaşınada gelse anne-babanın gözünde şiirde belirtildiği gibi daha anasının yüreğinde küçücük tomurcuktur.Müthiş vurgulu benzetmeler şiirin,okuyucu üzerinde çarpıcı bir etki bırakmasını sağlıyor.İnsanların kendilerinden,duygularından çok şeyler bulacağı güzel bir şiir okudum.Kutluyorum Nilgün hanım.Selam ve saygılarımla.
___
yine gider____
____
faydasızdır terk edene söyleyişler...
Bir annenin haykırırcasına bekleyiş feryadı hakim dizelerde.Ki o evlat bu anne sevgisine karşı duracak gitmeyeektir eminim. Hem dönüş yine anne yine sensin. Kim bilir ki anne kadar sevgiyi, kim onun gibi beklentisiz sever ki...
gitme desen, yine gider belki yine gider ama varamaz gideceği kadar, döner koşar sarılır.....
Bir annenin seslenmişi ki birde o seslenişe yürek hürriyeti eklenmişse işte bu kadar güzel bu kadar hayran bıraktırıcı oluyor.
Yürekten kutluyor sevgi ve selamlarımı sunuyorum...
Mustafa Çelebi ÇETİNKAYA
*Yaşam sensin yavrum..
Açılmış kanatlarım kimi koruyacak..
Upuzun gecelerin yıkıntılarını kim onaracak..
Bir sızı var yüreğimin tam üstünde.
Gurbet yağmurlarla karışıp
Geçecek başımın üstünden.
Seni arayıp bulamayacağım
Güz düşmüş gökkuşağında.
Yorgun bir ananın düşleri
Ne kadar dayanır sensizliğe…
Zeytin gözlü bebeğim,
Daha sana anlatacaklarım var…gitme..
Gidersen,
Gözyaşlarıma banacak ekmeğim…. *
tüm benliği,kutsal annelik dürtüsü,ve usta şair dili ile nefis bir şiir olmuş...
tebrikler
Bence çok ama çok güzel bir şiir olmuş.
Tebrik ediyorum. Yüreğinize sağlık.
Saygılarımla.
Sana körpe sevinçler sunsam,
Günü bıraksam avuçlarına.
Çocukluğundaki masalları anlatsam yeniden
Kirpiklerine kanatlı düşler bırakırken..
Uçurtmanın en güzeli alsam,
Birlikte uçursak alacakaranlıklara.
Üşümüş toprağıma
Bırakırmısın ak sütümün müjdesini…
Tüm analar aynı dilden konuşuyor galiba... her bir dize de ana oldum... anayı dinledim... anayla paylaştım duygularını... titredi ana yüreğim...
Ana yüreğin dert görmesin...
Sevgilerimle
Büyüyorlar ve yuvadan bir şekilde uçuyorlar. Bize ise yanık özlemler kalıyor günler kavuşmalara gebe olarak. Rahmetli Ayşe teyzemin bir lafı vardı. ' Canları içinde olsun bileyim de ' Derdi... Ana yüreği hep özler yavrusunu... ne yer ne içer, nasıl uyur hep düşünür... hep düşünür. Sevgilerimi yolluyorum sevgili arkadaşım.
Bazı hikayeler anlatılırken, yazılırken ve okunurken gözyaşlarına boğar insanı, 'gitme' diye yalvaran bir ses duyduğumda içim parçalanır.
saygılarımla
Yaşam sensin yavrum..
Açılmış kanatlarım kimi koruyacak..
Upuzun gecelerin yıkıntılarını kim onaracak..
Bir sızı var yüreğimin tam üstünde.
Gurbet yağmurlarla karışıp
Geçecek başımın üstünden.
Seni arayıp bulamayacağım
Güz düşmüş gökkuşağında.
Yorgun bir ananın düşleri
Ne kadar dayanır sensizliğe…
Zeytin gözlü bebeğim,
Daha sana anlatacaklarım var…gitme..
Gidersen,
Gözyaşlarıma banacak ekmeğim….
her zamanki gibi muhteşem seni okumaktan büyük bir zevk alıyorum daha nice paylaşımlara arkadaşım ....tebrikler
müzeyyen başkır
Bu şiir ile ilgili 21 tane yorum bulunmakta