Herkesin herşeyi hiçliği olmak üzereydi,
Kırmızı etekli kız çocukları
İşbaşı yapmıştı umutsuzlukta
Bıyıkları yeni terleyen oğlanlar
"erkekler ağlamaz" cümlesiyle yüzleşeli epey olmuştu. Mektuplar yola çıkalı sevgili yarini terk etmişti çoktan. Köyden kente göç, kentten köye göçe ikame etmişti.
Susuzluk açlık artık inletmiyordu,
Duygusuzluk ve vicdansızlıkla sevgiye aç kalip, sevgiliye susuyorduk..
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Aşk zaten kavuşamama hali değil midir..
Giderse hasret başlar ve hasretin olduğu yerde aşk katmerleşir hatta ölümsüzleşir,
Aşk zaten kavuşamama hali değil midir..
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta