Vicdanım köpürdü tenimin sorgusuzluğuna karşın
Neden demeye korkar oldu artık rüyalarım
Sen varoluşumun kaygısız çocuğusun
Sen düşerken tutmak zorunda kaldığım acılı el
Savunmalarım göz kapaklarımı kapatmaya yetmiyor artık
Geliri tükenmiş dudaklarım susadı
Önüme dökülen maneviyetin hırçın bakışları altında
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta