Vicdanım köpürdü tenimin sorgusuzluğuna karşın
Neden demeye korkar oldu artık rüyalarım
Sen varoluşumun kaygısız çocuğusun
Sen düşerken tutmak zorunda kaldığım acılı el
Savunmalarım göz kapaklarımı kapatmaya yetmiyor artık
Geliri tükenmiş dudaklarım susadı
Önüme dökülen maneviyetin hırçın bakışları altında
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta