Zihnimin derinliklerindeki, mevsimin renklerine kaptırmıştım kendimi,
Belki de, sonbahardan sonra kış gelmiyordu, herkesin bildiği gibi,
Yazdan kalma bir oyun muydu, özlediğim çocukluk günleri,
Kar tanesine yazılan bir mektubun,
Veya kimliği belirsiz bir aşkın, satır aralarında eriyip gittiği gibi,
Eriyorum, yavaş, yavaş.
Kendini bilmez bir kaçışın, herhangi bir sahnesinde,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta