Mıh gibi kalakaldım yüzümdeki
Acı artığı gülümseyişin sebebini bile bile
Sarsıldım depremler artığı
Senin parmak uçlarından hiç özlem aktı mı
Ya da dudağının kenarından sızdı mı
Bir saniye öncesi kesiğinin kan revanlığı
Neşterden beterdi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta