Gidişin Kadar Şiiri - Mustafa Alp

fotoğraflardan gülüşünü çaldım
kimse fark etmedi.
bir akşamüstüydü,
pencerenin önünde oturuyordum,
şehir yavaş yavaş akşama dönüyordu
ve ben
eski bir fotoğrafın içinden
senin gülüşünü aldım.

bir gülüş ki
insanın içini ısıtan bir bahar sabahı gibi,
bir gülüş ki
sanki bütün sokak lambaları
bir anda kalbimde yanıyor.

gönlünden sevgini de aldım sonra,
usulca.
kırılacak bir şey taşır gibi
sakladım içimde.
insan bazen
bir sevgiyi taşıyabiliyor yıllarca,
hiç kimseye göstermeden,
hiç kimseye anlatmadan.

ama öğrendim ki
hatıralar güzel şeylerdir
evet,
insanı ayakta tutarlar bazen.

ama hiçbir hatıra
gerçek bir insanın varlığı kadar
büyük değildir.

bir zamanlar
seni sevmek vardı hayatımda.

sabahları uyanınca
dünyanın biraz daha güzel olduğunu düşünmek vardı.

bir kahve içerken
aklıma düşmen vardı.

sokaklardan geçerken
sanki her adımda
yanımda yürüyormuşsun gibi hissetmek vardı.
ben gülüşünü gördüm
evet.

bir ilkbahar sabahı gibi
ansızın aydınlanan bir gökyüzü gibi.

ben gönlünü yaşadım
evet.

bir insanın kalbinde
bir başka insan için
yer açması gibi.

ama sonra
zaman geçti.

insanların yüzleri değişti
şehirler değişti
mevsimler geldi geçti.
ve bir gün
hiçbir şey söylemeden
gittin.

öyle büyük bir sessizlik bıraktın ki
arkanda
sanki bir şehir
birden boşalmış gibi.

şimdi bazen
geceleri eski fotoğraflara bakıyorum.

sen yine gülüyorsun
aynı gülüşle.

ama biliyorum
fotoğraflar konuşmuyor.

biliyorum
hatıralar insanın elini tutmuyor.

ve biliyorum ki
ne gülüşün kaldı yanımda
ne de gönlünün sıcaklığı.

ama bir şey kaldı.

insan bazı şeyleri unutabilir
yıllar geçer
zaman eskitir her şeyi.

ama bazı gidişler vardır
zaman bile dokunamaz onlara.

ben senin gülüşünü gördüm
gönlünü yaşadım
bir zaman kalbimin en güzel yerinde
sen vardın.

ama ne gülüşün
ne de gönlün

bende bu kadar derin bir iz bırakmadı

senin gitmen kadar.