Hiç aydınlanmayacak ufukları beklemekle geçiyor hayat,
ve daha doğmadan kararan güneşlerin matemini tutarak.
Sabrında umudu kalmadı, onunda sabrı taştı, sürekli bekleme telaşından.
Bazen kalmakta gitmekte insanın kendi elinde olmuyor.
Git deyince gitmek, kal deyince kalmak zorunda kalıyorsun,
hesap soramadan olduğun yerde.
Çünkü, ya gideceğin yerde, yada kalacağın yerde aslında sana yer yok.
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta