"gidenin Ardından"hikâye Şiiri - Zeynep ...

GİDENİN ARDINDAN HİKÂYE
Kasım rüzgârı, yırtık bir mendil gibi savuruyordu yaprakları
Gökyüzü,sanki yıllar önce çekip giden o adamın ardından ağlıyordu
Köyün en sonunda,çamura gömülmüş bir taş ev
Kapısı çatlak,camı buğulu, içeride bir kadın
Saçları beyazlamış,gözleri sönmüş, avuçlarımda zamanın izleri

Adı Zeynep'ti
Otuz yıl önce, o köyde en güzel türküler onun sesiyle söylenirdi
Ama artık ne sesi vardı ne de neşesi
Çünkü giden dönmemişti ve dönmeyen Zeynep'in ömrünü alıp götürmüştü

Ahmet
Delikanlıydı,yakışıklı,köyün göz bebeğiydi
Zeynep'le göz göze geldikleri ilk gün, gökyüzü bile kıskanmıştı o bakışı
Gizli gizli mektuplaşmalar,harman yerinde kısa bakışmalar
Ve sonunda bir akşam vakti,annesinin örttüğü duvağın altından çıkan Zeynep'in gözlerindeki kocaman mutluluk

Ama mutluluk, bazıları için çok kısa sürer
Ahmet,askere gideceğini söylediğinde, Zeynep hamileydi
"Döneceğim.” dedi Ahmet,alnına bir öpücük kondurup
Yeminim var,seni ve çoçuğumu bırakmam
Ama yeminler, bazen kurşunla susar

Aylar geçti
Ne mektup geldi,ne haber
Zeynep doğurdu,bir oğlu oldu adını Yusuf koydu
Babası gibi olsun diye
Her gün kapıya bakarak büyüttü oğlunu
Her gece oğluna masallar anlatırken
"Bir gün baban gelecek." dedi
Ama yıllar geçti,Ahmet gelmedi

Ve bir gün,bir haberci geldi
Oğlunun on altı yaşına bastığı gün
"Kocan şehit düşmüş." dedi
Yıllar önce ama kimliği yeni tespit edildi
Naaşı geldi Ahmet'in
Habercinin elindeki poşette bir künye,Zeynep'in resmi ve bir çift çorap çıktı
Zeynep yıkıldı,ama ağlamadı,o gece oğlunun yanına oturdu

"Oğlum,"dedi,"Senin adını Yusuf koydum
Çünkü sen bir sabır hikâyesisin
O gece sabaha kadar oya işledi
Ahmet'e son kez mehtup yazdı
"Sen gideli ben çok öldüm, ama hep yaşadım gibi yaptım. Sana sözüm vardı çünkü
Çoçuğumuzu sana yakışır bir adam yapacaktım
Şimdi Yusuf büyüdü,sana benzedi. Gülüşü bile senin gibi
Yüreğiyle selam duracak mezarına. Bu da benim son mektubum, çünkü artık içinde bir şey kalmadı

Yıllar geçti
Yusuf büyüdü,doktor oldu.
Annesine bir ev aldı şehirde, ama Zeynep o evde hiç oturmadı
Ahmet'in mezarına bakan köy evinden hiç ayrılmadı
Ve bir gün,Yusuf annesini o odada buldu
Baş ucunda Ahmet'in künyesi,dizlerinde eski bir mendil,gözleri kapalı ama yüzünde ilk kez huzur vardı
Elinde tuttuğu mendilin ucunda bir cümle yazılmıştı
Artık döndün Ahmet
Geç olsun, ama sensiz olmasın

06.07.2025