Ak yüzünün gölgesi düşüyor avuçlarıma
Koşup sımsıcak sarılmak istiyorum
Düğümleniyor ayak bağlarım
Sanki mutluluk yakışmıyor mevsimlerime
Kuşlar gibi şakımak istiyorum
Gönül sarayındaki keman sesi gibi
Kuruyor birden dallarım söyleyemiyorum
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim



