Bu Şehri Terk Ediyorum Şiiri - Veysel Sari

Verin sevdiğimi bana, alıp da çeker giderim!
Öyle sessiz sedasız, boynu bükük bir gidiş yakışmaz bize.
Dağları yol eyleyip, yolları kördüğüm ederek sürer giderim.
Bile bile ateşe attım ben bu garip ömrümü;
bir vefasızın iki dudağı arasında heba oldu dağ gibi gençliğim.
Şimdi ıssız kaldırım taşlarında, fırtınanın kucağında yapayalnızım.

Ben bu şehri, adımı kazıdığım bu sokakları temelli terk edeceğim.
Kurşun gibi ağır bastı üzerime akşamın karanlığı.
Ne arayanım kaldı, ne de umudumun bacası tüter oldu artık.
Ardımda bıraktığım ne varsa,
inandığım kim varsa kocaman bir yalandan ibaretmiş meğer.
Ayrılıyorum işte, arkama bile bakmadan...

Sakın ola ağlamayın, yazık olur o sahte gözyaşlarınıza!
Ne bir selam beklerim artık şu kahpe felekten,
ne de medet umarım bu yalancı düzenden.
Yılların ihanetini sırtladım da gidiyorum; bükük bir boyunla değil,
asla eğilmeyen bir gururla!

Kimseye diyet borcum yok benim bu hayatta,
herkes kendi cehenneminde yansın artık.
Sen herif, bu yangın önce beni yaktı kül etti;
sonra da bütün âlemi yakarsa yaksın, umurumda bile değil!
Bir mezar kazın bana gurbetin en ıssız noktasına;
adımı yazmayın taşa, "bir garip geçti" deyin yeter...
Beni bu hale koyanlar, dilerim gün yüzü görmesin ömrünce!

Ne bir dost eli değdi sırtıma, ne yoldaş buldum şu dünya hanında.
Tükendi dermanım, bitti kelamım, bitti sözüm.
Ben bu hayatta en çok, en inandığım o en güzel düşüme söndüm.

Adım Veysel derler...
Bilirsiniz; bu baş kasırgada bile eğilmez,
bu yürek haksızlığa boyun bükmez!
Ben bu zulüm sofrasından doymadan;
acılara doya doya, isyan ede ede kalkıyorum.
Hakkınızı helal edin gayrı... Elveda!