Geriye Ne Kalır Şiiri - Muhsin Yener

GERİYE NE KALIR

Bazen hayat
insanı bir yolun ortasında durdurur,
başını geriye çevirtir
ve sessizce sorar:

“Sen neyin peşindesin?”

O zaman anlarsın
dünyanın bütün gürültüsünün
ne kadar küçük olduğunu.

Makara, tukara…
boş sözler,
kırılan kalpler,
incitilen insanlar,
uğruna ömrümüzü tükettiğimiz
o anlamsız telaşlar…

Bir gün gelir,
bir hastalık dokunur omzuna,
bir acı oturur yanı başına,
bir imtihan çıkar karşına…

Ve anlarsın:

Hayat
sandığından daha kısa,
insan
sandığından daha kırılgandır.

Ne kalır geriye?

Ne cebindeki para,
ne kapındaki araba,
ne makamın,
ne de dünyaya karşı büyüttüğün
o kocaman gururun…

Hepsi bir gün
sessizce yerini başkasına bırakır.

Geriye
bir çocuğun yüzündeki tebessüm kalır,
bir garibin duası,
bir dostun omzuna koyduğun el,
karanlıkta yolunu bulamayan birine
tuttuğun ışık kalır.

Bir insanın yüreğine
iyilikle dokunduysan
işte asıl servetin odur.

Çünkü insan
bu dünyadan geçer gider.

Ama iyilik,
insandan insana yürür.

Bir elden ötekine,
bir yürekten başka bir yüreğe…

Belki de hayatın anlamı
çok şey sahibi olmak değildir.

Belki hayat;
kendini iyiliğe vermektir.

Düşenin elinden tutmak,
ağlayanın gözyaşını silmek,
derdine çare olamasan bile
yanında oturabilmektir.

Ve bir gün
bu dünyadan çekip giderken

arkandan,

“İyi bir insandı.”

diyebilecek
birkaç insan bırakabilmektir.

Gerisi
dünya gürültüsüdür.

Gerisi
geçer.

Geriye yalnızca
insanlığın kalır.

Muhsin Yener