Geriye Ne Kalır Şiiri - Kasım Kobakçı

İkimizden geriye ne kalır...
Bayat bir fıkra, yahut sıkıcı bir piyes,
Belki, gelip geçen bir duman,
Hey ufku kapatan, koca binalar...
*
Oysa ne yeminler etmiştin, o gece,
Sanki asırlarca sürecek, bir destan,
Şimdi, sadece acı bir tebessüm,
Yüzüme sırıtan, o soğuk aynalar...
*
Hani sönmesin diyordun, o ışık,
Sıvıştın ve karanlık askıda kaldı,
O büyük sözlerin, ne çabuk eridi,
Tıpkı, güneşte kalan o buz gibi.
*
Bakışlarım alayla süzüyor,
Sokak girişinde ezilen, o nesneyi,
Tekerlekler altında, can çekişen,
Çamurla kaplanmış, o garip şekli.
*
Bir o yana bir bu yana savruluyor,
Yoldan geçenlerin tekmesiyle,
Ne kadar da zavallı görünüyor,
O terk edilmişlik, o soytarılık.
*
Belki teneke, belki paslı demir,
Şöyle baksan, pırlanta sanırsın..
Oysa sadece, ezik bir kapak,
Logar ızgarasına, sıkışıp kalan.