Silah sesleriyle kavrulmuş şehrin,
açlık kokan sokaklarını gezdim.
Ağzını açmış çocuk oluğa yağmur içmek için.
Ana-baba tanımıyor kimse,
can derdinde kaçarken.
Gülmeyi unutmuş dudaklar,
kan kusarken.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta