Zaman, kapıları çalan bir hırsızdır geceden,
Yüzümü duvara dönmüş bulurum her sabahtan.
Eskimiş bir rüyanın kıyısında uyanırım,
Köhne suretler içinde seni arar, yorulurum.
Bir aynanın buğusuna yazdığım ismin silinir,
Gölgen düşer sokaklara, ardından bir yel esir.
O yel ki, ne seni getirir ne de götürür beni,
Sadece hatıranın tuzunu taşır, deşer içten yarayı.
Pişmanlık, bir bıçak gibi ince ve kanlıdır,
Keser, ama acısı geç değil, hemen yanındadır.
"Keşke" denen o kelime, ekşi bir meyve tadında,
Dilimde buruk, boğazımda düğümlü, sessiz çığlık adında.
Geri dönüp baksam, her şey başka olur muydu?
Yoksa her yol aynı uçuruma çıkar, aynı kuyu muydu?
Ellerim boş, cebimde yalnız bir anahtar,
Kapı kapanmış, ardında ne sen varsın ne bahar.
Kayıt Tarihi : 18.06.2026 23:34:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Özlem




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!