Geri Dönme Ey Yâr Şiiri - Abdullah Kaymaz 2

Bir nazarın vardı ki ey yâr,
Gecenin sükûtunda doğan bir mehtap misaliydi.
Baktığın yerde bahar açar,
Suskun gönüller bile seni dinlerdi.

Bir tebessümün vardı,
Yorgun ruhuma düşen bir rahmetti sanki.
Bir lahza gülüşünle,
Unuturdum âlemin bütün kederini.

Kelâmın öyle tesirliydi ki,
Her sözü bir ümit, her cümlesi bir duâ sanırdım.
Meğer insan bazen,
Kendi gönlünün kurduğu hayale aldanırmış.

Ne güzel hülyalar bıraktın ardında,
Sonunun firak olduğunu bile bile.
Meğer bazı sevdalar varmış ki,
Başlangıcı vuslat, nihayeti hicran imiş.

Şimdi ey yâr,
Bir daha bakma gözlerime.
Zira o gözlerde hâlâ eski sevdanın izi var.
Bir tebessümünle yıkma kalbimin sükûnunu,
Bir sözünle diriltme küllenmiş hatıraları.

Bırak beni kendi hâlime,
Bırak bu gönül yarasını kendi içinde sarsın.
Çünkü bazı aşklar vardır;
Bitse de ömrün son demine kadar
İnsanın içinde yaşamaya devam eder.