Gerçeği Yalan Şiiri - Ali Hasan Gökalp

Gerçeğindeki dalına tutundum.
Gerçeğinden önceki hayaline tutuldum.
Yaprakların gövdeni gölgeliyordu.
Gerçeklerin üstüne çöküyordu.

Yapraklarında artık dayanamıyordu.
Aşağıya düşüp ifşa ediyordu gövdeni.
Görüyordum artık sebepleri.
Yalanlardı sebebi.

Bana yine gerçekti kalan.
Çünkü gerçeğin yalan.
Gözlerim kör değilmiş.
Gövden perdeliymiş.

Görünce dayanamadı.
Tutunduğum dal kırıldı.
Yüksekten düşürdü beni.
Bir baygınlıktı uyanınca geçici.

Süregelen bir hafıza kaybı.
Geçici bir hevesi anımsattı.
Ve artık bakmıyordum ağaçlara.
Gözlerim toprağın altındaki sarmaşıklarda.

Göremez diyorlar ağaçlara.
Görmek için göze mi gerek var?
Rüyaları gösteren gözler miydi kapandığında?
Başka bilinçler var bilinçaltında.

İnsan anlayamıyormuş ağaçları.
Anlamak için konuşmaya mı gerek var?
Nefeslerimiz aynı ya.
Açmasaydım dilimi ve gözlerimi, anlayabilirdim ve görebilirdim hâla.

Sanıyordum ki yalanı görünce düştüm.
Oysa bir ihtimal daha vardı düşürüldüm.
Belki de gövde kendinden büyük bir yalanı kaldıramadı.
Ben sandığım ben daha büyük bir yalandı.