...gençliğim Şiiri - Nihat Kuruyer 3

Gençliğim ve ben bahardan iniyordum
Güzel duygular ve sevda yüküm
Hayatın toz pembe karanlığına,
Adım adım yürüyordum..

İnsanın kiri topraktı
Her nereye gidersek, gidelim
Uzakların sevdası
Bir umuttu.
Ayrılık hırkası, insanı tutsak alan kış
Kısır bir bahara dönüşecekti
Yine toprak ağlayacaktı.
Çiçekler dargın
Güller kırık kalacaktı

Kaygı dolu bir geleceğin ardından,
Yeniden çiçek açan bir baharı görmek.
Fırat nehri
Kükreyen yeşil akıntısı
Nice ocaklara ateş düşürmüş
Yuvadan uçan bir kuş gibi
Gözleri deli
Sevdası akışına dokunmak
Son bir veda
Gençliğimden kalandı.

Bana bir gülün yalnızlığını anlat
Yada bir ormanın kardeşliğini
Sana verdim bak gençliğimi
Yaşlılığımı ise kara toprağa
Yaşamak,
Beyaz perdeye sunulan zaman.
Ölmek.
Batan güneşe benzer.
Göç ise,
Bulutlu bir gecede adres sormaktı.

Başımız boynumuzda durmuyor
Bir haller olmuştu
Gölgesi vurmuştu yüzüme,
O yeşil çimenli evlerin lambaları.
Krem kokulu duvarlar
Pas tutmuş direkler
Nehir taşları
Fikret hocamın ezanı, selası
Dün gibi kulağımda.
Güz değdirince de, elini
İpler bağlanırdı ağaçlara, balkonlara
Kuru biber sevdası
Bitmez de bitmezdi..

Günlerim geçmeye yüz tutmuştu
Batan her güneşin ardından,
Doğacak ay ve yıldızlarla, tanışacağım
Güneşin doğuşunu ise yaşlı gözlerle, göreceğim.
Ekmeğimi çok bölüştüğüm
Seyir Tepesi,
Yeşil Köşkü
Maden mağarası Deli Süleymanı
Nasıl unutulur, bilmem ki,
Şimdi.
Oturup ağlasam duyarmı
Duyarmı güzel keban Barajım.

İçimde bu özlemim varken
Saçıma ak düşse de,
Bir gün sana geleceğim
Ürkek gözlerle
Sen ordamısın gençliğim.