Ne kaldı senden bize,
Gelsen ne çare, gelmesen ne…
Aynı yola çıkmaz artık
Adımlarımız yan yana.
Hep sustun, ben bekledim,
Her mevsimde seni özledim.
Kaç mektup yazdım, yırtıp attım,
Adını içimde eskittim.
Bir ömür değil, bir nefesmiş,
Meğer insan dediğin.
Gidenin ardından bakakalırmış
Ellerinde kalan sessizliğin.
Bir gün dönsen kapıma,
Ne söyleyecek sözüm kalır?
Sen eski sen olur musun,
Ben eski ben olabilir miyim?
Artık ne gelişin dindirir beni,
Ne yokluğun şaşırtır.
Bazı vedalar öyle derindir ki,
İnsan yaşarken bile eksilir.
Kayıt Tarihi : 8.08.2026 20:56:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Uzak bir yerde, hayatın gürültüsünden çekilip kendine küçük bir dünya kuran bir adam vardı. Günlerini toprağın, ağaçların ve sessizliğin arasında geçiriyordu. Zamanla bazı şeylerin neden bittiğini sorgulamayı bıraktı. Artık geçmişi değil, mevsimleri takip ediyordu. Ve bir akşam, bahçesinin sessizliğinde sadece şunu düşündü: Bazı yolların sonuna gelinir; insan yine de yürümeye devam eder.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!