Gelsen Şiiri - Mehti Aslanboğa

Uzak mesafelerden gelerek girsen bahtıma
Bir kor koyar gibi yaksan içimi alev alev
Bin bir diyarın yükünü koyarak omuzlarıma
Versen de dertlerini şu yorgun canıma
Ama gelsen

Bir kırlangıç çırpsa kanatlarını savursa beni
Kat’i verdiğim her kararı dağıtsa göğün en uzak yerlerine
Tutsak saydığım tüm düşüncelerime bir ziyan olur muydu?
Yorgun bir rüyaydı her gördüğüm düş sana geldiğimde
Memnu bir bahtın yarası kanarken her satırında
Bir rüzgârın önünde kuru yaprak gibi savursan da derbeder gönlümü
Her dediğin sözde yorsan da şu fani bedenimi
ama gelsen

Bir gönül tutsağına bu kadar ziyan çok değil mi bu mayıs akşamında
Bir baharın çiçeği güller açtı diye bu kadar horlanır mı bu ayda
Yağmur damlaları aktı diye düşlerime her ilkbaharda
Bir yangın mı savuracak her dediğin söz şu yüreğin yangınına
Bu yolun başlangıcından koşarak geçsem de yapayalnızca
Her duanın sonunda sadece bir masum kalırdı rüyamda

Bu yorgun kışların ardından özlediğim baharı
Bir mart güneşi ile tutarak ellerimle
Sensizliğe bir inat gibi şiir yazacak bu semalar gecenin orta yerinde
Bu sevda bitti sandığında yarım kalan her satırım yok hükmünde
Bahtıma küsmeden, her kaldırımında yürürken bu şehrin
Bir de bakmışım bu yalnızlık
Bir yorgun rüyanın aldanışı