Gelmiş Say Beni Şiiri - Bir Serendipçe

Biliyorum, bekliyorsun beni.
Bir gün çıkıp gelirim sevgilim…
Hiç beklemediğin bir anda, ellerin ceplerinde, adımların sararmış yapraklara karışırken.
Ay gibi cemalinden, çağlayan dere misali süzülürken yanağına yaşlar, gözyaşından öpmeye gelirim.

İçin terk edilmiş bir harabe, kalbin göğsüne sığmadığı anlarda inşirahın olmaya gelirim.
Beklediğini biliyorum; beklentinin olmadığını da.
Bir oluruz seninle ikiyken, gelirim sevgilim… gelirim.
Göğe cizgi çeker yalnız sana kanat çırparım.
Bülbüller gibi dal ucuna konup, kafa kafaya verip mehtabı seyrederiz seninle.
Dünyayı susturur, sarılır birbirimize akarız.

Gel gör ki gelmekte bir cesaret istiyor.
Göğsümün ağrısı, benim uzağım.
Bunu, hiç sevilmediğim yaşantım öğretti bana.
Bekleyişinin ince ağrısını, sancılı olduğunu biliyorum.
Bilmelisin ki gelişimin yükü de hiç hafif değil.
Benim gözümün aydınlığı, ah olmayan yanım…

Hayatın butün yollarından geçtim ben.
Durup durup soruyorum kendime,
Biz, bu kadara değer miyiz seninle?
Gerçek aşk varsa, neden bu kadar korkarak seviyoruz?
Neden kalp, en çok inanmak istediği yerde sınanıyor?
Aşkın tanımını bilmiyorum.
Aşk dedikleri şey; iki insanın birbirini onarması, anlaması, katlanması mı, yoksa aynı yarayı farklı yerlerden kanatması, ya da bir serabın yansıması mı?

Sana geldiğimde yuva mı olurum, içimde taşıdığım fırtınaları, yorgunlukları, karanlığımı mı bırakırım yüreğine?
Omzuna başımı koyduğumda susacak mı dünya, yoksa içimdeki gürültü sana da mı bulaşacak?

Beklenmek istiyorum ama bir beklentinin ağırlığında da ezilmek istemiyorum.

Beni iste, benden kusursuz birini yaratmamı bekleme.
Ruhum seni ezbere biliyor.
Ama sevgimle canını acıtmaktan korkuyorum.
Ben hep iyi günlerden, sadece gördüğünden ibaret değilim.
Suskunluklarım var, taşan bir nefsim, yarım kalmış taraflarım…

Beni çağırdığını biliyorum.
Çığlıklarini duyuyorum, hissediyorum.
Ama geldiğimde senin huzurun mu olurum, hayatının ortasında çöken bir karabulut mu.

Bugün beni böyle seviyorsun!
Peki yarın?
Huysuz, aksi yanlarım çoğaldığında, eksildiğimde, bilmedigin taraflarıma da aynı yüzden bakar ve görür müsün ?
Zaman her şeyimizi aşındırdığında, öyle de sevebilir misin beni?

Son nefes geldiğinde adımı korkmadan fısıldar mısın?
Sonra bensiz nasıl gidersin mesela?
Çok büyük korkularım var, biliyorum.
Bu yüzden gönlünün eşiğinde sessizce duruyorum.
Sen Gelmiş say beni ; gelirim sevdiğim, gelirim.

Önyargılarım cesaretsizliğimden değil; bildiğim sevdalardandır hatta.
Ah, beni bende bırakmayanım…
Ben hep seninleyim; tam olabilmem için.
Varlığın, korkudan kurduğum bütün cümlelerin önüne geçti; biz imkansızı başardık.
Yazdı ve mühürledi yaradan...