Gelmeyişini sevdim Şiiri - Zuzu Şiir Kadın

O artık beklemeyi seçmiyordu.
Beklemek onu seçmişti.
Gelmeyeceğini biliyordu, buna rağmen her sabah aynı acıyla uyanıyordu.
Uyanmak bile bir hatırlatmaydı:
“Bugün de gelmeyecek.”
Bunu bilerek yaşamak…
İnsanın kendi canını yavaş yavaş yakmasıydı.
Her gün aynı saatte kapıya baktı.
Kalbi hâlâ hızlandı.
Bu, en ağır acıydı.
Çünkü umut bitmişti ama bedeni hâlâ bekliyordu.
Geceler uzadıkça aklı parçalandı.
Onu düşünmemeye çalıştı.
Olmadı.
Düşünmemek için dişlerini sıktı,
ellerini yumruk yaptı,
göğsü ağrıyana kadar nefesini tuttu.
Ama kalp…
Kalp söz dinlemedi.
Bazen kendi kendine konuştu:
“Gelmeyecek.”
Bu cümleyi yüzlerce kez tekrar etti.
Her seferinde kalbi biraz daha kırıldı.
Ama yine de kapının önünden ayrılmadı.
Çünkü gitmek,
bu acının sahibinin kendisi olduğunu kabul etmekti.
İnsanlar onu güçlü sandı.
“Dayanıyor” dediler.
Bilmiyorlardı ki o,
dayanmıyordu.
Çürüyordu.
Bir akşam yere çöktü.
Sırtı duvara yaslandı.
Göğsü yandı.
Nefesi yarım kaldı.
İşte o an düşündü:
“Belki böyle acıtıyorsa,
demek ki gerçekten sevmişim.”
Bu düşünce bile
acıdan yapılmış bir teselliydi.
En ağır olan şu oldu:
Onu beklerken kendini kaybettiğini fark etti.
Kim olduğunu unuttu.
Ne istediğini unuttu.
Sadece bir şey kaldı:
Bekleyen biri olmak.
Ama yine de vazgeçmedi.
Çünkü vazgeçerse,
bunca gecenin,
bunca gözyaşının,
bunca iç sızısının
boşa olduğunu kabul etmek zorunda kalacaktı.
Ve insan bazen,
yanlış bir umuda tutunmayı,
doğru bir vedaya tercih eder.
Bu yüzden bekledi.
Gelmeyeceğini bile bile.
Kalbi her gün biraz daha yanarak.
Aklı her gün biraz daha dağılırken.
Çünkü bazı aşklar insanı yaşatmaz.
Yavaş yavaş öldürür.
Ama insan yine de o ölümü bırakmaz.
Ve o…
Hâlâ kapının önünde.
Hâlâ bakıyor.
Hâlâ bekliyor.
Çünkü acı,
artık onun evi oldu.
İ