Tomurcuğu yenen gül gibi
Çıkar gelirdi gölgen
Konuğu olurdu sensizliğimin,
Silahlar altındaki gövdeme
Gülümser dururdu.
Bir rüzgar es'se derdim
Bir yağmur yağsa,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




bu şiirinizde çok güzel..tebrikler........hicabi ceylan
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta