Bir çığır aştım, kendimi astım dün kiraz ağacına
Hep düne astım zaten, askıda kaldı herşey dünde.
Bugün diye bir şey yok avucumun ortasında,
Ya da itaatkârsız aklımda bugün silinmiş, kaybolmuş.
Dün gelmiş oturmuş baş köşeme yüreğimin,
Başedilmesi imkânsız gibi geliyordu bana dünü ağırlarken,
Kahrı, eziyeti çok ağırdı, istekleri sonsuzdu sanki.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta