Geldiler Şiiri - Kara Çocuk 2

Geldiler...
Yüzlerinde bana ait olmayan bir heves,
Dillerinde yorucu bir telaşla.
Gözlerime bakıp, beni sevdiklerini söylediler.
İçimde kendilerine bir yer aradılar uzun uzun.
Sadece sustum.
Bilmiyorlardı ki;
Senin çekip gittiğin bu göğüs kafesinde,
Kimseye yurt olacak bir sığınak kalmamıştı.

Onlar bağlamanın teli koptu sandılar,
Oysa ben, senin kanattığın yerleri sakladım.
"Konuşalım" dediler umutla.
Benim sana sustuklarımı bir duysalar,
Ettikleri bütün kelimelerden utanırlardı.

Beni çok seviyorlarmış, öyle dediler...
Ne garip.
Senin yokluğun hücrelerime kadar işlemişken,
Bir başkasının varlığı bana nasıl şifa olsun?
Hangi neşter söküp alabilir seni aklımdan,
Hangi mızrap dindirebilir içimdeki bu ağır zemzemeyi?

Varsın sevsinler...
Ben, kilitleri sadece sende kalmış bu kördüğümde,
Seni unutmanın eşiğine dahi yaklaşamam.

Çünkü başkalarının beni sevme ihtimali;
Benim seni unutamama gerçeğimde un ufak olur.