Gecenin Koynunda Şiiri - Özgen Öz

Şehir çoktan uykuya dalmıştı. Sokak lambaları solgun bir ışıkla yanıyor, rüzgâr ara sıra perde aralığından içeri sızıyordu. Herkes uyuyordu belki, ama iki yürek uyuyamıyordu. Birbirlerini çağırıyorlardı, sözcüksüz, sessiz, yıldızların diliyle. O gece, ikisi de aynı anda dışarı çıktılar. Buluşmaları gizliydi. Ne sözleşmişlerdi ne de birbirlerine “gel” demişlerdi. Ama ruhları birbirini bulmayı çoktan öğrenmişti. Sokağın en kuytu köşesinde karşılaştılar. Birbirlerinin gözlerine bakınca, yılların özlemi birden açığa çıktı; söz söylemeye gerek yoktu. “Gel,” dedi adam, sesi kısık, nefesi telaşlı. Kadın gülümsedi; gülüşü bile bir davetti. Birlikte yürüdüler, şehrin uykusundan uzaklaşarak karanlığın daha derin olduğu bir tepeye vardılar. Gökyüzü açıktı, yıldızlar binlerce göz gibi onları izliyordu. Kimseler yoktu. Sadece gece, rüzgâr ve onların kalp atışları. Kadın saçlarını savurdu, adam ellerini uzattı. Birbirlerine dokunurken, zamanın geri çekildiğini hissettiler. Dakikalar utangaçtı; sanki o an, sonsuzluğun içine sığmıştı. Sessizce oturdular önce, yan yana. Eller birbirini buldu. Sonra bakışlar konuşmaya başladı. Dudaklar, söyleyemedikleri binlerce kelimeyi fısıldamadan aktarıyordu. Bir an sonra, ilk öpücük geldi. Hafif, tereddütlü, ama içinde bütün gizli çağrıların yanıtı vardı. Öpücükler çoğaldı, gülüşler nefeslere karıştı. Göz göze geldiler, birbirlerinin gözlerinde bütün evreni gördüler. Gecenin koynunda, yıldızların altında, ten teni buldu, ruh ruhu sardı. Ne geçmiş vardı artık ne gelecek; sadece o anın yanışı, o anın sarhoşluğu. “Tanrı’ya bile affettiririm kendimi,” diye fısıldadı adam. Kadın dudaklarını kapadı onun dudaklarına, “Buna gerek yok,” dedi gözleriyle, “çünkü sevmek zaten kutsal.” Sabaha kadar konuştular, sustular, dokundular, sarıldılar. Gecenin kaçamak ışıkları yavaş yavaş sönmeye başladığında, güneşin ilk ışıkları ufuktan yükseldi. Yıldızlar birer birer kayboldu. Ve onlar, güneşi karşılayarak anladılar ki; bu buluşma sadece gizli bir sevişme değil, yıllardır içlerinde taşıdıkları bütün suskunluğun, bütün özlemin, bütün yarım kalmışlığın tamamlanmasıydı. Sabahın sessizliğinde, birbirlerine sarılı halde, içlerinden ikisi de aynı şeyi düşündü: “Eğer bu bir günahsa, o halde ben bu günahın içinde doğmak isterim yeniden.”