Gel Evlat anlatayım Şiiri - Aygül Zade

Birine seni seviyorum demek değildir sadece, evladım…
Sevmek, bazen hiç söyleyemediğin cümlelerin içinde büyür.
Bazen bir bakışta saklanır, bazen de suskunluğun en derin yerinde kök salar.

Gel… sana anlatayım sevmeyi. Evladım...
Bir zamanlar, uzak bir kasabada yaşayan bir adam vardı.
Adı önemli değildi… çünkü sevmenin adı olmaz, hissi olur.
Her sabah aynı saatte uyanırdı.
Pencereyi açar, karşıdaki eski taş eve bakardı.
Orada yaşayan bir kadın vardı…
Hiç konuşmamışlardı.

Hiç yan yana gelmemişlerdi.
Ama adam… her gün onu severdi.
Kadın sabahları çiçeklerini sularken, adam uzaktan izlerdi.
Bir gün olsun seslenmedi.

Bir gün olsun seni seviyorum demedi.
Ama o çiçekler solmasın diye yağmur duası ederdi içinden.
İşte evladım…

Sevmek bazen birinin bilmediği bir duadır.
Günler geçti, mevsimler değişti.
Kadının saçlarına aklar düştü.
Adamın elleri titremeye başladı.
Ama adam hâlâ her sabah o pencereyi açıyordu.
Bir gün… kadın pencereye çıktı.
İlk defa… göz göze geldiler.
Ne bir kelime… ne bir ses…

Sadece iki yorgun kalp, birbirine dokundu sessizce.
Kadın gülümsedi.
Adam başını eğdi.
O an anladılar…
Bazı sevgiler konuşulmaz, yaşanır.
Sevmek, evladım…sevmek.
Birini değiştirmek değildir.
Olduğu gibi kabul etmektir.

Eksikleriyle, hatalarıyla, kırgınlıklarıyla…
Sevmek, yanında olmak değildir sadece…
Yokken de onun iyiliğini dilemektir.
Sevmek, ben demeyi bırakıp biz olabilmektir.
Ama en çok da…

Karşılık beklemeden sevebilmektir.
Adam bir gün hastalandı.
Artık pencereye çıkamaz oldu.
Ama aklı hâlâ o eski taş evdeydi.
Kadın o gün kapısını çaldı.
İlk defa…

Adam şaşırdı.
Kadın içeri girdi, sessizce yanına oturdu.
Ben biliyordum…dedi kadın.
Sen hiç söylemedin … ben hep hissettim.
Adamın gözleri doldu.
Titreyen sesiyle sordu..

Peki… bu sevgi neydi?
Kadın hafifçe gülümsedi..
Bu… sevmekti. Yürekten, kalpten..tenine dokunmadan gerçek sevgi.
İşte evladım…

Sevmek, sadece dilde değil, kalpte taşınır.
Bazen bir ömür sürer, bazen bir anlık bakışta başlar.
Ama gerçek sevgi…
Zamanla eskimez, aksine derinleşir.
Sevmek..
Birinin yokluğunda bile ona sadık kalmaktır.
Birinin gülüşünü, kendi mutluluğundan önde tutmaktır.
Ve en önemlisi…

Onu özgür bırakacak kadar güçlü olmaktır.
Unutma…
Sevgi, bağırarak değil, hissederek büyür.
Ve gerçek sevgi…
En çok sessizlikte konuşur.
Şimdi sor bana tekrar evladım…
Sevmek nedir?
Ben yine aynı şeyi söyleyeceğim..
Sevmek…
Bir kalbi incitmemek için kendi kalbinden vazgeçebilmektir.
Aygül ZADE ✍️