Gel Şiiri - Muhayyel Gizliay

Ayaz indi memlekete,
Gel, baharı arar bulurum.
Kafiye eklendi şiire;
Gel, ben seni kalemden de korurum.

Bulut dindi mahlede;
Gel, istersen yağmurun olurum.
Fikir verildi hikayeye,
Gel, ben seni kendimden de korurum.

Sen yeter ki gel, bir yol bulunur.
Sevme! Sevmesende senle bir olunur.
Gel sen, gözler sanma bakmaktan yorulur.
Gel, ruhum sevgine soyunur.

Gel, üst düğmem bu sefer vurulur.
Adım at, sen gelmiş kadar olur.
Gelmesen de değişmez kader bir oyundur.
Yine de gel, belki huzurla uyunur.

Gel de gör sana neler sakladım.
Gel, pirinçten taşını ayıkladım.
Gel, bir sigara kaldı bırakamadığım.
Gel sevgisini yıllardır yalnız kaşıkladığım.

Gel, destem yarım oyunun tadı yok.
Gel küsmedim, huyumun o yanı yok.
Gel baş ağır, boyun çökük; yanım boş.
Gel hasretini dağlar boyunca sakladığım.

Gel, hikayesini avuç içimde taşıdığım.
Gel, gençliğimin asi karmaşıklığı.
Gel, yaylamın en taze kaymağı.
Gel, bahçemin gizli zümrüt yaprağı.

Sen bir gelirsen, benden herkes sana gider.
Seversen beni tekrar, benim sevgim sana yeter.
Sarıl! Sarılırsan biliyorum omzumuz hafifler.
Ağla! Ağlarsan aşkı görür o en azılı erenler.

Gel yeniden, söz sana söz yok.
Gir içeri viranemden, yakmaya odun çok.
Gel, böyle yaşamak sandığından zor.
Gel artık! Kelime bilgimin sonu yok.

Bir umut bu, sana ilk çağrı değil.
Sen gel, ben gelmeye yol bulamadım.
Sen de gör, gördüklerimden sonra doğrulamadım.
İstediğin zaman gel, niyetlendiğin an ben ordayım.