Geçti Şiiri - Ömür Can Sönmez

Bıraktım kendimle savaşmayı
ve tabii ki seninle de
sana olan sevgimi
sana olan duygularımı
anlatmaktan vazgeçtim artık

Çünkü bazı şeyler
söyledikçe eksiliyor,
bazı duygular
dile geldikçe yoruluyor.

Sessizliğe bıraktım seni,
en çok yakıştığın yere;
çünkü ne desem
senin kadar gerçek olmayacaktı.

İçimde büyüyen o kalabalık hisleri
tek bir kelimeye sığdıramadım,
ve anladım ki
her sevgi anlatılmak zorunda değil.

Artık adını anmıyorum
ama yok da saymıyorum,
çünkü insan bazen
en çok vazgeçtiğini
en derininde taşır.

Ve zamanla öğrendim,
gitmek her zaman uzaklaşmak değilmiş;
bazen kalıp susmak,
en büyük vedaymış.

Sana söylemediğim her cümle
içimde yankılandı gecelerce,
ama artık o sesler bile
beni sana çağırmıyor.

Ne bir beklenti kaldı,
ne de yarım bir umut;
sadece sakin bir kabulleniş
oturdu kalbimin en tenha yerine.

Belki bir gün
aynı gökyüzüne bakarız yine,
ama artık aynı anlamı yüklemem
o maviye.

Çünkü ben seni
sevmekten vazgeçmedim,
sadece
seni beklemeyi bırakmayı öğrendim.

Ve şimdi
adımlarım daha hafif,
çünkü yük sandığım şeyin
aslında alışkanlık olduğunu anladım.

Seni değil,
seninle kurduğum ihtimali seviyormuşum meğer;
o yüzden bu kadar zor
bırakmak değil,
uyanmakmış.

Bir zamanlar
her şey sana çıkıyordu içimde,
şimdi ise yollar
kendime varıyor yavaş yavaş.

Eksik değilim artık,
sadece değiştim;
ve bazı hikâyeler
tamamlanmak için değil,
insanı dönüştürmek için yaşanırmış.

Eğer bir gün
yine karşılaşırsak,
bu defa içimde
ne bir sitem olur
ne de yarım kalmış bir cümle.

Sadece kısa bir bakış
ve içimden geçen tek şey:
“Geçti.”