Henüz iyileşmesem de alıştım.
"Ben sana ne yaptım" diye
bağıramadığım anlara,
gündüz gözü karabasanlara.
Gerçek makyajı yapmış yalanlara
ve en çok da
duvarlarını ellerimle boyadığım evin,
penceresine başkası için konan saksılara.
Henüz iyileşemesem de alıştım.
Yolun ne kadarını geldiğimi,
arkama bakmadan hesaplamayı öğrendim.
Dikeni için ayağımı gözden çıkardığım yolun, manzarası yokmuş, görememişim.
Ceketimi giymeden kış yaşatanın,
baharını kime nasıl yar ettiğini bilirim.
Şimdi kim kime çiçek açmış,
kimin ayağına diken batmış..
Mevsim kime yazmış ya da
kim ayazda kalmış..
Ben artık orada yürümüyorum.
Azıcık güneş görünce
yalın ayak evden çıkmıyorum.
Makyajı aktı yalanların.
Umutsuz saksıların başını bekleyen
kimseye çiçek götürmüyorum.
Henüz iyileşemesem de geçmiş olsun.
Can Toprak BayarKayıt Tarihi : 13.04.2026 14:54:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!