Geçiyor Zaman Şiiri - Namık Ant Benson

Saçımda aklar belirdi, ey dil, ne çâre var,
Geçti bahâr-ı ömrüm, hazân oldu rûzigâr.

Aynaya her bakışımda söyler bana zaman:
“Ey gönül ehli, sabır kıl, bu da kaderden kâr.”

Gençlik bir şem‘ idi, yandı geceler boyu,
Şimdi dumanı kaldı, ne ateş var ne de nâr.

Heves dedikleri kuş uçtu gitti dilden,
Ne şevk-i sohbet kaldı, ne eski ihtirâr.

Bir zamanlar gönlümde fırtına idi sevda,
Şimdi sükût hâkim, dalga yorgun, su dâr.

Dost bildiklerim uzak, yollarım uzun şimdi,
Her adımda hissederim ömrün ağır vebâl.

Ne şikâyetim vardır felekten, ey yâr,
Yaşlanmak da bir lütuf, eğer var ise idrâk.

Gönlüm hâlâ gençtir, beden ihtiyâr oldu,
Ruhumda taze durur aşk-ı ilâhî bahâr.

Ey zaman, ağır ol, incitme bu yorgun canı,
Çok şey aldın benden, bırak bana biraz vakar.