Gecikmeyelim Şiiri - Uğur Musab Şahin

Ruh bedenden çıkınca, kalan değilim,
Ten kafesim çıkarıp gidenlerdenim.
Arkamdan ağlaması, o sevdiklerim.
Şimdi sıra sizdedir gecikmeyiniz..

Onca sevdiklerimiz bizi beklerken,
Yahu kalmak olmaz ki, özlem çekerken,
Sende ten kafesinden kurtul gelirken,
Şimdi sıra sizdedir bekletmeyiniz.

İlk gelirken dünyayı biliyor muyduk?
Bizi bekleyenleri tanıyor muyduk?
Eşi dostu, akrabayı bilmiyorduk,
Şimdi sıra sizdedir gecikmeyiniz.

Doğmadan ten kafese konulmadık mı?
Beyaz kundak beziyle, sarılmadık mı?
Kan, irin kuyusunda arınmadık mı?
Şimdi sıra bizdedir bekletmeyiniz.

İlk beden urbasını, bize kim dikti?
“Anne” denen meleğe emanet etti?
O kanatsız melekler, büyüttü gitti,
Şimdi sıra bizdedir, bekletmeyelim.

Daha gelmeden öncede rızkımız geldi.
Bu meleğin göğsüne, sütü kim verdi,
Hem bize, ömrü boyu hizmetçi etti.
O da özlemiştir, gel bekletmeyelim.
2026