Geciken Doğrular
Eskiden her şeyin rengi biraz Soluktu sanki sessizlik evimizin en, Kalabalık misafiri olmuştu masada Otururken bile birbirimize Bakamıyor neden diye sormaktan Korkuyorduk Yıllarca doğruyu Söylemek bir duvara toslamak gibi Gelmişti bize O yüzden yalanlarla Yoğrulmuş o eski yolları tercih Etmiştik çünkü orası tanıdık orası Güvenliydi
Duvarların içinde gölgeler Büyüdükçe gerçekler tozlu, Raflarda unutulmaya yüz tuttu Kimse neden diye sormadı çünkü Cevaplar çok ağırdı susmak bir Nevi Kabul gibi göründü kalabalıkta herkes kendi köşesine çekildi yüzlerdeki izler zamanla silindi ama vicdanın sesi hiç dinmedi İçimizde hep bir şeyler eksikti bir yerlerde boğulmuş bir gerçek bekliyordu
Zaman geçip de o eski yüzler Yavaş yavaş belirdiğinde ilk başta Şaşkınlık oldu gecikmiş de olsa Doğrular kapının önünde duran Yağmurlu bir sabah gibi çıktı Ortaya artık maskeler yerlerine, Düşmüş yalanlar rüzgarda dağılıp Gitmişti hakikat geldi geç de olsa Yine ve kalplerde uzun süren o Sessizliğin yankısı yerine dürüstçe Konuşmanın huzuru doldu
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta