Geceyle Yasemin

Gece harap,
rüya perişan,
ben uykunun koynunda
sana hasret,
sana hayran…

Rüyama düşsen,
yasemin açsa gecede,
kokun dolsa odama,
cennetim olsan;
uyansam da
ellerim boş kalmasa…

Sabırsızsın, biliyorum,
geleceğin var aklında;
bin türlü düşün,
bin türlü kaygın
dolaşır yüreğinin ardında.

Oysa ben
ne yarın isterim senden,
ne söz,
ne de yemin…

Bir tek güven.
Bir tek güven bana.

Bilirim,
güveniyorsun aslında;
ama kaygın
benden yana değil,
kendinden yana.

İnsan bazen
sevdiğini kaybetmekten değil,
sevmeye cesaret etmekten korkar.

Ben seni
sende yaşarım,
sen beni
kaygısız düşlerinde yaşa.

Bir yasemin dalı gibi
geceye uzan,
rüzgârdan korkma;
kırılmaktan değil,
açmamaktan kork biraz…

Biraz sabret…

Belki bir gün
geceler susar,
kaygılar yorulur,
iki yalnız yürek
aynı düşte buluşur.

Ve ruhlarımız
anlamını yitirmeden
birbirinde anlam bulur.

Sen bende,
ben sende;
biraz hayat,
biraz umut,
biraz da aşk oluruz.

Tıpkı geceyle yasemin gibi…

Gece olmasa
yasemin kokusunu kim duyacak?
Yasemin açmasa
gece neyi saklayacak?

Belki aşk dediğin
öyle büyük bir şey değildir.

Bir insanın
başka bir insanın yüreğinde
korkmadan durmasıdır.

Bir yasemin gibi…

Geceye güvenip
sessizce açmasıdır.