Gecenin karanlığında, sessizlik sarar,
Bulutsuz gökyüzü, yıldızlarla parlar.
Her bir yıldız, birer mücevher gibi,
Göz kırpar bize, sonsuzlukta kaybolur.
Yavaşça esen rüzgar, fısıldar usulca,
Doğanın sessiz şarkısı yankılanır.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta