Gecenin Fısıldadığı Şiiri - Hamit Atay

Gecenin Fısıldadığı

Gecenin koynuna düştüm,
Ay ışığına yasladım yorgun kalbimi.
Sokaklar sessiz, yıldızlar suskun,
Ama ben,
Bir tek geceyle konuştum.

Fısıldadı kulağıma;
“Yalnızlık, kaderin değil
Sevdiğine bıraktığın emanettir” dedi.
Kalbimde açılmış yaraları gösterdi bana,
Her biri unutulmuş bir gülüşün izi,
Her biri yarım kalmış bir sözün gölgesi…

Gece bana senden bahsetti,
Adını anmadan,
Yüzünü göstermeden.
Ama ben bildim,
O her esintide sen vardın.
Her titreyen yaprakta,
Her düşen yıldızda
Ben seni duydum.

Gecenin fısıldadığı,
Aslında bendim.
Kendi içimde sakladığım çığlık,
Kendi yüreğimde gizlediğim suskunluktu.

Ve anladım ki;
Gece bazen yalnızlığı örter,
Bazen de bütün çıplaklığıyla gösterir.
Ben hangisini yaşadım bilmiyorum,
Ama bildiğim bir şey var;
Gece ne fısıldadıysa,
Hepsi senin adındı…
Hamit Atay